Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Blue Note Perfect takes by Rudy van Gelder




   Rudy Van Gelder (born 2 November 1924, Jersey City, New Jersey) is regarded as one of the most important recording engineers in music history. He has recorded several thousand jazz sessions, including many widely recognized as classics, in a career spanning more than half a century during which he has brought an unprecedented clarity to jazz recording,  plus he has recorded many of the great names in the genre, including Miles Davis, Thelonious Monk, Sonny Rollins, Joe Henderson, Grant Green, Wayne Shorter, John Coltrane, and many others.
   Although he was associated with Blue Note Records he also worked for PrsetigeRecords, Savoy , Libery .. he was often admired for his recording techniques (the warmth and presence he brings to the end- result being a longtime jazz fan -his uncle, after whom Rudy was named, had been drummer for Ted Lewis's band in the mid-1930s and Van Gelder himself had lessons on trumpet). Some critics however have also expressed a distaste for the thin and recessed sound in the instruments, mainly the piano ( Blue Note president and producer Alfred Lion often noted that Rudy was sometimes a little heavy on the reverb and would jokingly note that on the tape box as a "Rudy special").

Van Gelder's interest in microphones and electronics can be traced to his youth during which he demonstrated enthusiasm for amateur radio.and recorded friends in his parents' Hackensack, New Jersey living room in a house build in 1946 and designed with the intention that it could also be used as a recording studio.
  "When I first started, I was interested in improving the quality of the playback equipment I had", Van Gelder commented in 2005. "I never was really happy with what I heard. I always assumed the records made by the big companies sounded better than what I could reproduce. So that's how I got interested in the process. I acquired everything I could to play back audio: speakers, turntables, amplifiers"

  One of Van Gelder's friends, baritone saxophonist Gil Mellé, introduced him to Blue Note Records producer Alfred Lion around 1952.  Within a few years Van Gelder was in demand by many other independent labels based around New York.
  Bob Weinstock owner of Prestige recalled in 1999: "Rudy was very much an asset. His rates were fair and he didn’t waste time. When you arrived at his studio he was prepared. His equipment was always ahead of its time and he was a genius when it came to recording."
The 1950s also saw Ven Gelder do engineering and mastering work for the classical label Vox Records.

  Until the late 1950s Van Gelder worked during the day as an optometrist. In the summer of 1959, Van Gelder moved his operations to a larger studio in Englewood Cliffs, a few miles south east of the original location , and left his day job in favor of recording full-time.
 ( Carlos "Patato" Valdez (from left), Jerry Gonzalez, Dizzy Gillespie and Andy Gonzalez during recording on the album, Portrait of Jenny at Rudy Van Gelder's studio in Englewood Cliffs, N.J., sometime in the 1970s.)
The new studios' structure was inspired by the work of Frank Lloyd Wright and bore some resemblance to a chapel, with high ceilings and fine acoustics.


In the mid-1950s, Monk composed a tribute to Van Gelder called "Hackensack."


It was in Englewood Cliffs where John Coltrane recorded his A Love Supreme album for Impulse! Records in 1964. Other labels, such as Verve Records, made use of the new facility while Blue Note and Prestige continued their associations with Van Gelder for several years.
Van Gelder was secretive about his recording methods, leading to much speculation among fans and critics about particular details.
   In 1967, Alfred Lion retired from running Blue Note, and the company's owners, Liberty Records (from 1965), began to use other engineers more regularly. Prestige, too, had started to use other studios a few years earlier. Van Gelder remained active in music, most notably as the engineer for most of Creed Taylor's CTI Records releases, a series of proto-smooth jazz albums that were financially successful but not always well-received by critics.
Though his output slowed, Van Gelder still remains active as a recording engineer. Since 1999, he has been busy remastering the analog Blue Note recordings he made several decades ago into 24-bit digital recordings in its ongoing RVG Edition series, and also for a similar series of re-masters featuring some of the Prestige albums he recorded for its current owners, Concord Records.


Van Gelder  interviewed by  jazz.com & by  jazzwax


Tracklist 
1– Thelonious Monk :Four In One
   Bass – Al McKibbon
   Drums – Art Blakey
   Saxophone [Alto] – Sahib Shihab
   Vibraphone – Milt Jackson
2– Miles Davis:Budo
   Bass – Joe Shulman
   Drums – Max Roach
   French Horn – Junior Collins
   Piano – Al Haig
   Saxophone [Alto] – Lee Konitz
   Saxophone [Baritone] – Gerry Mulligan
   Trombone – Kai Winding
   Tuba – Bill Barber
3– Hank Mobley:Remember
   Bass – Paul Chambers
   Drums – Art Blakey
   Piano – Wynton Kelly
4– Freddie Hubbard:Arietis
   Bass – Art Davis
   Drums – Elvin Jones
   Euphonium – Bernard McKinney
   Piano – McCoy Tyner
   Saxophone [Tenor] – Wayne Shorter
5– Kenny Burrell:Midnight Blue
   Bass – Major Holley
   Congas – Ray Barretto
   Drums – Bill English
6– Joe Henderson:Mode For Joe
   Bass – Ron Carter
   Drums – Joe Chambers
   Piano – Cedar Walton
   Trombone – Curtis Fuller
   Trumpet – Lee Morgan
   Vibraphone – Bobby Hutcherson
7– Donald Byrd:Christo Redentor
   Bass – Butch Warren
   Drums – Lex Humphries
   Guitar – Kenny Burrell
   Piano – Herbie Hancock
   Saxophone [Tenor] – Hank Mobley
   Vibraphone – Donald Best
8– Wayne Shorter:Footprints
   Bass – Reggie Workman
   Drums – Joe Chambers
   Piano – Herbie Hancock
9– Art Blakey:Moon River
   Bass – Jymie Merritt
   Piano – Cedar Walton
   Saxophone [Tenor] – Wayne Shorter
   Trombone – Curtis Fuller
   Trumpet – Freddie Hubbard
10– Jimmy Smith:See See Rider
   Drums – Donald Bailey
  
Guitar – Kenny Burrell    Saxophone [Tenor] – Percy France 
Credits
  • Producer – Rudy Van Gelder
Notes
All tracks except #1 & #2 originally recorded by Rudy Van Gelder.
Digitally remastered by Rudy Van Gelder in 2004

#1 recorded July 23, 1951
#2 recorded January 21, 1949
#3 recorded February 2, 1960
#4 recorded August 21, 1961
#5 recorded January 8, 1963
#6 recorded January 27, 1966
#7 recorded January 12, 1963
#8 recorded February 24, 1966
#9 recorded November 28, 1961
#10 recorded June 16, 1959

 Lp: Please your ears n' your soul 

Δευτέρα 9 Ιουνίου 2014

El Chico - Chico Hamilton

 "El Chico" is one of Hamilton's works that show his talent to produce  good dancefloor music (and not only).
It was Recorded in NY on August 26 & 27, 1965  for Impulse!  and produced by Bob Thiele.
The influences  of Latin jazz, bossa nova, and the avant-garde are mixed into an unusual musical blend which nevertheless takes over the listeners mood.
"El Chico"  would be the last session gith Szabo who  would after this album  pursue a solo career.


    All compositions by Chico Hamilton except as indicated

    "El Chico" - 4:06
    "People" (Bob Merrill, Jule Styne) - 6:06
    "Marcheta" (Victor Schertzinger) - 4:00
    "This Dream" (Leslie Bricusse, Anthony Newley) - 3:17
    "Conquistadores" (Willie Bobo, Chico Hamilton, Albert Stinson, Gábor Szabó, Bob Thiele) - 6:40
    "El Moors" - 2:22
    "Strange" (John La Touche, Marvin Fisher) - 4:46
    "Helena" - 4:20

        Recorded in New York City on August 26 (tracks 3 & 7) and August 27 (tracks 1, 2, 4-6 & 8), 1965

Personnel


    Chico Hamilton – drums
    Jimmy Cheatham - trombone
    Sadao Watanabe – alto saxophone
    Gábor Szabó – guitar
    Albert Stinson – bass
    Willie Bobo, Victor Pantoja - percussion


A taste:






Lp:Please your ears n' your soul

Τρίτη 24 Αυγούστου 2010

Mickey & The Soul Generation Iron Leg ... One Funky Band From Texas


Oι Mickey & the Soul Generation είναι μια από τις μικρές, όχι πολύ διάσημες μπάντες που χάθηκαν στον χρόνο έως ότου κάποιος παραγωγός αποφάσισε να ψάξει με το κουράγιο ενός Indiana Jones στο χρονοντούλαπο των ξεχασμένων βινυλίων...
Η μπάντα δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 στο San Antonio του Texas, από τους Mickey Foster & Emil Carter. Αρχικά το δίδυμο αυτό συμμετείχε σε ένα latin-soul μουσικό σχήμα, τους Royal Tokens, από το οποίο αποχώρησαν για να σχηματίσουν δική τους μπάντα μαζί με τους George Salas &  Gilbert Rivera, την οποία αρχικά ονόμασαν "The Fabulous Four". Μετά από αρκετές αλλαγές στην σύνθεσή τους έγιναν οι "The Fabulous Five"...οι "Mickey and the Fabulous Five", για να καταληξουν στο όνομα "Mickey and the Soul Generation".
Έχοντας διακριθεί σε αρκετά τοπικά shows ταλέντων άρχισαν να ηχογραφούν στα studios του Texas,  βγάζοντας ένα 45άρι, το "Iron Leg",  το οποίο έκανε διανομή σε εθνικό επίπεδο η Maxwell Records, έχοντας πολύ καλές πωλήσεις σε Florida, California, & Texas και φτάνοντας στη ακμή της δημοτικότητάς του όταν το χρησιμοποίησε ο Nipsey Russell στο "The Tonight Show".
Με την κυκλοφορία του δεύτερού τους single "Football", η μπάντα ξεκίνησε περιοδεία στον Αμερικάνικο Νότο και τις Μεσοδυτικές πολιτείες ανοίγοντας συναυλίες των Sam & Dave, The Supremes, Clarence Carter, ώς που μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να συνεργαστούν με ένα άλλο σχήμα της Maxwell Records, τους Faith, Hope & Charity. Την περίοδο εκείνη έρχονται σε ρήξη με την
Maxwell Records λόγω οικονομικών διαφορών με αποτέλεσμα την επιστροφή τους στα πάτρια εδάφη,
όπου αν και συνέχισαν να ηχογραφούν σε τοπικά studios, και κάτω από την ετικέτα αρκετών εταιριών, λιγο αργότερα, το 1973 διαλύθηκαν...
Αν και κατά τη διάρκεια της ύπαρξής τους δεν έτυχαν μεγάλης επιτυχίας,  έγιναν ιδιαίτερα γνωστοί όταν ο Josh Davis (DJ Shadow) άρχισε να ενσωματώνει τη μουσική τους στις ηχογραφήσεις και τις μίξεις του. Ο Davis, που τους αποκαλούσε "αγαπημένη του funk μπάντα",  συγκέντρωσε τις ηχογραφήσεις του και μέσω της Cali-Tex records το 2002 και τις επανέκδωσε σε διπλό LP & CD. Έχοντας πάρει η επανέκδοση αυτή καλές κριτικές, έκτοτε  όλο και πιο συχνά οι Mickey & The Soul Generation αποτελλούν σταθερή πρώτη ύλη σε funk συλλογές ανεξάρτητων δισκογραφικών εταιρειών όπως η Jazzman Records.










Καλή Ακρόαση

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

Ray Terrace- Baila-Baila Featuring Manny Roman

 
Ηχογραφημένο το 1963 στα studios της Jubilee , το άλμπουμ αυτό του Ray Terrace αποτελλεί ένα δυνατό εκρηκτικό μίγμα mambon & salsa  που ξεσηκώνει με την καταπληκτική φωνή του Manny Roman!   









Καλή Ακρόαση

RAY TERRACE - Home Of Boogaloo


 Άλλο ένα δυνατό άλμπουμ του Ray Terrace , με σφιχτοδεμένα κομμάτια στο ρυθμό (η ενορχήστρωση έγινε από τον Marty Sheller) ερμηνευμένα από ένα πολύ καλό σχήμα μουσικών κάτω από την έμπνευση του Ray. Σ΄αυτό το άλμπουμ γίνεται ένας δυνατός σε εντυπώσεις συνδιασμός latin μουσικών φορμών με soul επιδράσεις, χαρακτηριστικά στα κομμάτια που ξεχωρίζουν από όλο το άλμπουμ τα "You've Been Talkin 'Bout Me Baby" & "Listen to me"


 






καλή ακρόαση

Σάββατο 7 Αυγούστου 2010

RAY TERRACE ... oye el cuchy frito man


 
Ένα από τα καλύτερα bogaloo άλμπουμς της δεκαετίας του '60 , στο οποίο ο Ray Terrace "τα δίνει όλα"  μεταφέροντας στο βινύλιο το ρυθμό και το πάθος της Νεο Υορκέζικης latin  σκηνής! Με φωνητικά από τους  Manny Roman & Willie Torres , και ενορχηστρώσεις από τον αδελφό του Pete Terrace θα συνεπάρει τον ακροατή στους ρυθμούς του...



καλή ακρόαση



One Night With Blue Note, Preserved vol.1-4 (the vinyl revenge...)

Τα πολύτιμα αντικείμενα πάντα κρατούν τη γεύση και το άρωμα τους στο χρόνο , ειδικά όταν ειναι καλοδιατηρημένα! Συνεχίζοντας μια παλαιότερη καταχώρηση  (one night with Blue Note) αναφορικά με την αγαπημένη μου σειρά live sessions από την επέτειο της Blue Note, χαίρωμαι που μπορώ να προσφέρω σε ακρόαση και τα υπόλοιπα μέρη της για όσους δεν έχουν τύχει της απόλαυσης της μαγικής λαγνείας του βινυλίου....



Volume 1

   1. "Cantaloupe Island" (Herbie Hancock) - 10:38
   2. "Recorda Me" (Joe Henderson) - 11:15
   3. "Hat And Beard" (Eric Dolphy) - 7:09
   4. "Little B's Poem" (Bobby Hutcherson) - 8:07
   5. "Bouquet" (Hutcherson) - 7:07

    * Freddie Hubbard - trumpet (tracks 1 & 2)
    * Joe Henderson - tenor saxophone (tracks 1 & 2)
    * James Newton - flute (tracks 3 & 4)
    * Bobby Hutcherson - vibes (tracks 2-5)
    * Herbie Hancock - piano (track 1, 2, 4 & 5)
    * Ron Carter - bass
    * Tony Williams - drums (tracks 1-4)

καλή ακρόαση 



Volume 2

   1. "Broadside" (Bennie Wallace) -
   2. "Sweet And Lovely" (Gus Arnheim, Jules LeMare, Harry Tobias) - 2:46
   3. "Appointment in Ghana" (Jackie McLean) - 7:16
   4. "Passion Dance" (McCoy Tyner) -
   5. "Blues on the Corner" (Tyner) -
   6. "Pontos Cantados: Point 1/Look at the Top of the Stairs/Point 2/Question" (Cecil Taylor) -

    * Bennie Wallace - tenor saxophone (track 1)
    * Cecil McBee - bass (tracks 1 & 3-5)
    * Jack DeJohnette - drums (track 1 & 3-5)
    * McCoy Tyner - piano (tracks 2-5)
    * Woody Shaw - trumpet (tracks 3-5)
    * Jackie McLean - alto saxophone (tracks 3-5)
    * Cecil Taylor - piano (track 6)

καλή ακρόαση


Volune 3

   1. "Moanin'" (Bobby Timmons) -
   2. "I'm Glad There Is You" (Jimmy Dorsey, Paul Mertz) -
   3. "Summertime" (George Gershwin) -
   4. "Medley: Blues Walk/Gettin' Sentimental Over You" (Lou Donaldson/George Bassman) -
   5. "The Jumpin' Blues" (Jay McShann, Charlie Parker) - 6:09
   6. "A Child Is Born" -

    * Freddie Hubbard - trumpet (track 1)
    * Curtis Fuller - trombone (track 1)
    * Johnny Griffin - tenor saxophone (track 1)
    * Walter Davis Jr. - piano (track 1)
    * Reggie Workman - bass (track 1-3)
    * Art Blakey - drums (track 1)
    * Grover Washington Jr. - tenor saxophone, soprano saxophone (tracks 2 & 3)
    * Kenny Burrell - guitar (tracks 2-6)
    * Grady Tate - drums (tracks 2-6)
    * Lou Donaldson - alto saxophone (track 4)
    * Jimmy Smith - organ (track 4-6)
    * Stanley Turrentine - alto saxophone (tracks 5 & 6)

καλή ακρόαση

Volume 4

   1. "When You Wish upon a Star" (Ned Washington, Leigh Harline) -
   2. "Jumpin' Jack" (Stanley Jordan) -
   3. "The Blessing" (Charles Lloyd) -
   4. "Tone Poem" (Lloyd) -
   5. "Lady Day" (Lloyd) -
   6. "El Encanto" (Lloyd)
   7. "How Long" (Lloyd) -

    * Stanley Jordan - guitar (tracks 1 & 2)
    * Charles Lloyd - tenor saxophone, flute (tracks 3-7)
    * Michel Petrucciani - piano (track 3-7)
    * Cecil McBee - bass (tracks 3-7)
    * Jack DeJohnette - drums (tracks 3-7)
 
καλή ακρόαση

Κυριακή 11 Ιουλίου 2010

Roberto Roena y sus Megatones - Se Pone Bueno / It gets better

O Roberto Roena γεννήθηκε στις 16 Ιανουαρίου του 1938 στο Mayagüez του Puerto Rico και είναι ένας από τους μουσικούς θρύλους που έβγαλε το Puerto Rico ...

Μεγάλωσε στη γειτονιά του Labios de Mayagüez, όπου και έμαθε τα πρώτα βήματα χορού  salsa μαζί με τον αδελφό του Cuqui στο La Sultana del Oeste.Στα 9 του ένα συμβόλαιο εμφανίσεων σαν χορευτής στο τηλεοπτικό πρόγραμμα  “La Taberna India” του Channel Two τον έφερε σε επαφή με τον διάσημο παίκτη κρουστών Rafael Cortijo, ο οποίος το 1956 θα τον μυήσει στο παίξιμο του bongo για να τον συμπεριλάβει για τα επόμενα 7 χρόνια στο μουσικό σχήμα που δημιούργησε με τον Ismael Rivera .Είναι χαρακτηριστικό ότι αν και όντας αμιγώς σχήμα μαύρων μουσικών, έτυχε μεγάλης αποδοχής στις περιοδείες σε ΗΠΑ, Ευρώπη & Ν.Αμερική . Το επόμενο βήμα στην καριέρα του ήταν η συμμετοχή του στο συγκρότημα El Gran Combo που δημιούργησαν μέλη του σχήματος του Cortijo στη Νέα Υόρκη μετά τη διάλυση του αρχικού σχήματος λόγω σύλληψης του Ismael Rivera για ναρκωτικά .
 Αν και ο Roena είχε δημιουργήσει δικό του σχήμα από το 1967 τους “Los Megatones”, παίζοντας περιστασιακά latin & jazz  σε μικρά μαγαζιά, παρέμεινε στο σχήμα  El Gran Combo, που 'χε πλέον καθιερωθεί στη σκηνή της Νέας Υόρκης, ως το 1969 οπότε και αποχώρησε οριστικά λόγω αντιθέσεων του με τον τραγουσδιστή Andy Montañez .
'Εχοντας πλέον την εμπειρία σύντομα περιστιχήστηκε από αξιόλογους μουσικούς που είχαν ήδη συνεργασίες με καταξιωμένους μουσικούς όπως οι Tito Puente, Cortijo and his Combo, El Gran Combo & οι  Los Sunsets. Μουσικοί όπως οι Mario Ortiz, Bobby Valentín, Elias Lopés, Luis “Perico” Ortiz and Papo Lucca βοήθησαν τον Roberto να παρουσιάσει με τους Apollo Sounds μια νέα εκδοχή της salsa χρησιμοποιόντας 2 τρομπέτες , τρομπόνι, σαξόφωνο και αντιγράφοντας το συνδιασμό πνευστών των Blood, Sweat, and Tears.
Οι Apollo Sound ηχογράφησαν με την International Records (ένα παρακλάδι της Fania)  για μια 10ετία δημιουργόντας επιτυχίες όπως :“Traición,” “Chotorro,” “Mi desengaño,” “Fea,” “Marejada feliz,” “Cui cui,” and “El progreso,”. Tο αντίκτυπο του ήχου τους συνοδεύτηκε με πολλές περιοδίες σε ΗΠΑ  & Λατινική Αμερική συνοδεύοντας ακόμα και το περιβόητο σχήμα των Fania All-Stars.
Αν και από την δεκαετία του '80 η δημοτικότητα τους άρχισε να φθίνει ο Roena  διατήρησε τη φήμη του μουσικού του ταλέντου με συνεργασίες με γνωστούς καλιτέχνες όπως ο Sting αλλά και με μικρά αξιόλογα σχήματα δικαιολογόντας τη φήμη του σαν καινοτόμου όπως όταν το 1970 συνεργάστηκε με τον Manu Dibango.

Το "Se pone Bueno" είναι η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Roena σαν αρχηγός μπάντας αν και παράλληλα ήταν μέλος των El grand combo. Οι Megatones ηχογράφησαν αυτό το άλμπουμ με την ετικέτα της Alegre Records.εχοντας στο δυναμικό τους και τους Camilo Azuquita, Andy Montañez &  Pellín Rodríguez,στα φωνητικά μέλη κι αυτοί των El Gran Combo.



1. Si los Rumberos Me Llaman
2. Rubia de Mi Pueblo
3. Se Pone Duro
4. Que Se Fuñan
5. Maracaibo Oriental
6. Ahora Si Que Tengo Ganas
7. Cantante del Amor
8. Take Five
9. Descarga los Megatones


 Roberto Roena-Conga
Mario Ortiz - Trumpet
Elias Lopez - Trumpet
Jesus Caunedo - Tenor Sax/Flute
Tata Palau - Alto Sax/Flute
Luchon Nuvez - Trombon
Pito Sepulveda - Trombon
Mario Roman - Piano
Enrique Aviles - Piano
Lin Torres - Bass
"Gole" - Timbales
Daniel Vazquez - Bongo
Sammy Ayala - Guiro
 Andy Montañez &  Pellín Rodríguez & Sammy Ayala- Chorus



Καλή ακρόαση !

Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010

Joe Torres - Latino con Soul...ένας Λατίνος με ψυχή

Συχνά στον ουρανό τις νύχτες κάνουν την εμφάνισή τους μικροί διάτοντες αστέρες που αν και δε πολυκάθονται στο μάτι...η εικόνα που δίνουν στο μικρό χρόνο παρουσίας μένει βαθειά χαραγμένη...
Timbalero από τα 10 του ο Joe Torres μεγάλωσε στο Spanish Harlem για να μετακομίσει στη συνέχεια στο Los Angeles στα μέσα της δεκαετίας του ’50.
 Στη δεκαετία του ’60 εμφανίστηκε σε β' ρόλους στις ταινίες του Elvis Viva Las Vegas & Fun in Acapulco και το 1968 ηχογράφησε το μοναδικό του -μα καταπληκτικό- άλμπουμ " Latino Con Soul" για την  World Pacific.
Καλή ακρόαση!




 




http://rapidshare.com/files/280586966/Joe_Torres-_Latino_con_Soul.rar

Ivan Boogaloo Joe Jones - Sweetback (1975)

o Ivan Joseph Jones γεννήθηκε γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1940 κι είναι από τα "καυτά" ονόματα της jazz σα δεξιοτέχνης κιθαρίστας.Πρωτοεμφανίστηκε σαν  "Joe Jones" το 1967 στην Prestige Records αλλά κέρδισε το όνομα "Boogaloo Joe" μετά το ομότιτλο άλμπουμ του 1969.Χαρακτηριστικός δεξιοτέχνης συνδίασε με επιτυχία τα ρεύματα της soul & jazz για την περίοδο που ηχογραφούσε στην Prestige Records (1966-1978) με ένα στυλ που πήγαζε από την παράδοση των blues και παρ΄ότι η jazz μεταμορφώθηκε πολύ,ο δικός του ήχος παρέμεινε σταθερός και γεμάτος αν και παραγνωρισμένος από τους κριτικούς.

Καλή σας ακρόαση !
 

 







http://rapidshare.com/files/330995728/Ivan_Boogaloo_Joe_Jones_-_Sweetback__1975_.rar

Άσε να σου πω για αυτό ...Leo Parker - Let me tell you bout it

Με αφορμή τα δροσερά μεταμεσονύκτια του καλοκαιριού που σα να πέφτει ένα πέπλο σιγής σε όλα και η νύχτα φαίνεται διάφανη κι είναι ότι καλύτερο να ακούς jazz , ξαναγυρνώ στις μελωδίες του Leo σχεδόν 1 χρόνο μετά  (http://iparaliatonpeiratontiseleinistrapezis.blogspot.com/2009/07/leo-parker-rollin-with-leo.html )
με το 1ο άλμπουμ του το Let me tell you 'bout it...καλή ακρόαση











Τρίτη 5 Ιανουαρίου 2010

Dyke & the Blazers ,So Sharp! (We got more soul....)

οι Dyke and the Blazers είναι ένα παλιό Αμερικανικό funk συγκρότημα, ίσως το πρώτο μαύρο συγκρότημα που περιέλαβε τη λέξη funk σε τίτλο τραγουδιού του "Funky Broadway  - Part I" το 1967.
Το τραγούδι αυτό ήταν εμπνευσμένο από την Broadway Road του Phoenix (το hot club point της πόλης), όπου είχαν ξεμείνει το 1967 καθώς οι O'Jays δεν μπορούσαν να τους πληρώσουν για τις εμφανίσεις μαζί τους . Αν και δικό τους κομμάτι , έγινε στη συνέχεια της ίδιας χρονιάς επιτυχία από τον Wilson Picket, φτάνοντας στο Νο1 των charts   .



Το group ξεκίνησε από το Buffalo της Νέας Υόρκης από τον Arlester "Dyke" Christian, για να λήξει απότομα στο απόγειο της επιτυχίας τους το 1971 με το θάνατο του Arlester από πυροβολισμό σε συμπλοκή .
Οι μελωδίες όμως παραμένουν για να funkάρουν ακόμα...





καλή ακρόαση


http://rapidshare.com/files/327954536/dyke_and_the_blazers_-_so_sharp.rar

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009

Η αυτού εξοχότης Sir Victor Uwaifo & his Melody Maestroes (Ekassa vol2-Talk of the town)


πολλές πολλές εποχές βροχών παλιά, στις αρχές του καλοκαιριού του 1965 ένας ρυθμός επίμονος, καθαρός και δυνατός, σαγήνεψε τις ψυχές των μαύρων της Δυτικής Ακτής της Αφρικής...καβάλησε τους καυτούς ανέμους της Σαχάρα και απλώθηκε με τον αισθησιασμό του στα εξωτικά club της Ευρώπης για να μγέψει στο άκουσμά του τους διψασμένους για κάτι νέο Ευρωπαίους. Το τραγούδι ήταν το Joromi , ο χορός ήταν Akwete ... ο μάγος ήταν ο Sir Victor Uwaifo.


Γεννημένος το 1941 στην πόλη του Benin στην επαρχία του Edo, o πολυπράγμων και πολυμαθής(μουσικός, συγγραφέας, γλύπτης, κατασκευαστής μουσικών οργάνων, ποιητής και άνθρωπος των τεχνών) Sir Victor Uwaifo ήταν ο πρώτος Αφρικανός καλλιτέχνης που του απονομήθηκε χρυσός δίσκος (Philips τέλη δεκαετίας 60)
Με το καθαρά δικό του στυλ παιξίματος κιθάρας -ακόμα και με τα δόντια- έγινε γνωστός στα μέσα του 60 με το συγκρότημά του τους Melody Maestros, ενσωματώνοντας την απαλή μουσική παράδοση του Benin σε ρυθμικό χορευτικό funk ήχο με έντονο μπάσο και κοψίματα κιθάρας στο στυλ της Αμερικανικής soul & ψυχεδέλειας της εποχής.
Το αποτέλσεμα είναι ένα ελαφρώς ασυνήθιστο άκουσμα, συχνά μανιασμένο μα πάντα funky , χαρακτηριστικό του Νηγηριανού ρυθμού του highlife και μετέπειτα Afrobeat!


http://rapidshare.com/files/280586963/SIR_VICTOR_UWAIFO___HIS_MELODY_MAESTROES_-_EKASSA_VOL._2_-_TALK_OF_THE_TOWN__PHILIPS__1973__6361_033

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2009

Φτωχέ άνθρωπε χωρίς αδερφό... a tribute to Segun Bucknor



Από μια χώρα γεμάτη πλούτο και ανθρώπους έντονα φορτισμένους με συναισθήματα και βιώματα στην πορεία τους στο χρόνο, δε θα μπορούσε να λείπει η πλούσια μουσική παράδοση. Συνήθως όταν αναφερόμαστε στην μουσική της Νιγηρίας η συζήτηση επικεντρώνεται σε ένα πρόσωπο τον Fella Kuti ο οποίος σημάδεψε το διεθνές μουσικό στερέωμα με το afro-beat και τον ακτιβισμό του. Λιγότερο γνωστός ο Segun με σαφώς μικρότερη δισκογραφική παραγωγή, ήταν ένας μουσικός ταξιδιώτης, που αρχικά με το σχήμα "The Assembly" & στην συνέχεια με το "The Revolution", παρά το ότι το στυλ του διαφοροποιήθηκε επιδεικνύοντας ένα εύρος μουσικής δημιουργίας που ξεκίναγε από καθαρά εμπορικό προσανατολισμό έως πολιτικό και ηθικό προβληματισμό, έμεινε δέσμιος δυστυχώς της τοπικής δισκογραφίας έχοντας όμως μεγάλη αποδοχή...
Το ταλέντο του διαφαίνεται παντού, τόσο με τη φωνή του (επηρεασμένος από την Αμερικανική soul την οποία γνώρισε κατά τις σπουδές του στο Columbia στην Νέα Υόρκη στις αρχές του '60) όσο και με τη μουσική του δημιουργία αλλά και ερμηνεία που συνεπαίρνει σε groove ρυθμούς οδηγώντας τον ακροατή να χορέψει.
1 Sorrow, Sorrow, Sorrow
2 Dye Dye
3 Adanri Sogbasogba
4 Son Of January 15th
5 La La La (Hard Version) (Part 1)
6 La La La (Hard Version) (Part 2)
7 Smoke
8 That's The Time
9 Love And Affection
10 Who Say I Tire
11 You Killing Me
12 La La La (Acoustic Version)


Καλή ακρόαση


http://rapidshare.com/files/271008140/Segun_Bucknor_-_Poor_Man_No_Get_Brother.rar

Κυριακή 16 Αυγούστου 2009

Παίξε το λάγνο σου σκοπό φιλήδονο κλαρίνο!

Λίγα μπορώ να πω για τη δυναμική και τον πλούτο συναισθημάτων της μουσικής παράδοσης, του μουσικού αυθορμητισμού απλών ανθρώπων, αγράμματων, συχνά αυτοδίδακτων που με τη μουσική τους εξωτερίκευαν όλα τα ερεθίσματα που γεννούσε η ζωή τους...
Αν κάτι θυμάμαι από παιδί είναι τη συχωρεμένη τη γιαγιά μου να μου διηγείται ιστορίες για τον ξέδερφό της το μπάρμπα-Νίκο Ρέλλια που παιζε κλαρίνο και τους δίσκους του Παπασιδέρη που παιζαν με τον Γιαούζο και τον Ανεστόπουλο στο κλαρίνο...

Όταν μεγάλωσα ήρθε η ώρα που άκουσα που έψαξα...

Αφιερωμένο στην καλή μου φίλη και τα τσιπουράκια που ήπιαμε παλιά στο "Γυαλί καφενέ" στα Γιάννενα και ένιωσα τους ίσκιους από τους οργανοπαίχτες στην αυλή να πίνουν τα τσίπουρά τους και να κλείνουν τα πανηγύρια !



http://rapidshare.com/files/215508666/ipirotes_protomastores_.zip


οι ήχοι...


http://rapidshare.com/files/212511578/SYLLOGI-16_ATHANATA_KLARINA.zip

http://rapidshare.com/files/212524136/SYLLOGI-CH_MARGELIS-V_MALLIARAS-_I_TEHNI_TOU_LAIKOU_KLARINOU_1933-1939.zip

http://rapidshare.com/files/212532500/SYLLOGI-DEXIOTEXNES_TOU_LAIKOU_KLARINOU_1930-1948.zip

http://rapidshare.com/files/212541316/SYLLOGI-K_KARAGIANNIS-G_MIHALOPOULOS-_I_TEHNI_TOU_LAIKOU_KLARINOU_1927-1936.zip

http://rapidshare.com/files/212551419/SYLLOGI-N_KARAKOSTAS-TH_LAVIDAS-_I_TEHNI_TOU_LAIKOU_KLARINOU_1930-1936.zip

http://rapidshare.com/files/212562881/SYLLOGI-N_KOTSOPOULOS-G.KYRIAKATIS-_I_TEHNI_TOU_LAIKOU_KLARINOU_1920-1933.zip


οι μερακλήδες...

Aνεστόπουλος Γιώργης

ονομαστός λαϊκός κλαρινετίστας από την Αρκίτσα Φθιώτιδος. Γεννήθηκε το 1904 και πρωτάρχισε κλαρίνο (λα μπεμόλ) το 1919 και το έπαιζε με τις τρύπες (χωρίς να χρησιμοποιεί τα κλειδιά) γιατί προηγουμένως έπαιζε φλογέρα!... Κατόπιν του έδείξε στις Λειβανάτες ένας γύφτος ονόματι Κολοκύθας. Εργάστηκε στην Αθήνα σε όλα τα γνωστά "στέκια" της δημοτικής μουσικής και συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους του είδους. Η περίοδος της ακμής του ήταν η 20ετία 1950-1970.


Ρέλλιας Νίκος


Ονομαστός λαϊκός οργανοπαίκτης (κλαριντζής) από την Γκούρα Κορινθίας (γεννήθηκε το 1892). Μικρός έμαθε φλογέρα από τον τσοπάνο πατέρα του. Το 1907 μετανάστευσε στην Αμερική (όπου ήδη βρισκόταν ο αδελφός της μητέρας του που έπαιζε ταμπουρά στα πρώτα Συγκροτήματα των μεταναστών). Εκεί πρωτοπήρε στα χέρια του κλαρίνο και για να μην ενοχλεί τους συνοίκους του, πήγαινε και διάβαζε στα χωράφια. Γράφτηκε στο Ωδείο Ν. Υόρκης και σπούδασε 4 χρόνια κλαρίνο με τον διάσημο Ούγγρο Νικόλα Ζέμπο. Αφού περιόδευσε σε διάφορες αμερικανικές πόλεις, επέστρεψε το 1925 στην Ελλάδα και αναδείχτηκε ως ένα από τα αξιόλογα λαϊκά κλαρίνα της εποχής του. Επίσης, την περίοδο 1929-30, συνέθεσε διάφορα τραγούδια, από τα οποία, όταν ήταν προς το τέλος της ζωής του, μνημόνευσε στη Δ. Μαζαράκη τα εξής: «Η Παρασκευούλα» (τσάμικο), «Απόψε τα μεσάνυχτα» (καλαματιανό), «Τρικκαλινιά μου πέρδικα» (τσάμικο), «Βοχαϊτισσα» (τσάμικο), «Ξενάκι» (τσάμικο), «Ούλα τα δέντρα το πρωί» (τσάμικο, με λόγια από κλέφτικο τραγούδι), «Οι 3 Καλλιοπίτσες» (καλαματιανό), «Ρήνα βλάχα» (τσάμικο), «Λόλα Αμερικάνα» (τσάμικο). Η ίδια εθνομουσικολόγος αναφέρει επίσης ότι τότε εκείνος έκλεισε την εξομολόγησή του, λέγοντας για τα τραγούδια του: « Τώρα πια δεν γράφω. Βαριέμαι. Όταν καθήσω εικοστέσσερις ώρες ήσυχος, βγάνω τρία-τέσσερα. Φτιάνω και τα λόγια και τη μουσική».

Κωτσόπουλος Νικήτας

(1880-1947). Φημισμένος λαϊκός οργανοπαίκτης (κλαριντζής), με ακμή κατα την προπολεμική Περίοδο. `Ηταν Ντομπρεναίος από μουσικό σόι (ο πατέρας του και ο παπούς του έπαιζαν καραμούζα, ενώ και ο ίδιος ξεκίνησε να παίζει πίπιζα. Το κλαρίνο το άρχισε στα δεκαενιά του). Έζησε στη Λειβαδιά, ενώ προηγουμένως βρέθηκε για λίγο στο Αγρίνιο (όπου μαθήτευσε στον περίφημο Σουλεϊμάνη). Έμεινε για αρκετό διάστημα και στον Βόλο (όπου μαθήτευσε στον Αμέτη και τον Τζαμαλή). Έπαιζε σε «ζυγιά» με τον Βολιώτη βιολάτορα Μαριγάκη και ήταν ειδικός στο παίξιμο «αλα-τούρκα». Θεωρείται ως ο πρώτος που «έφερε» το κλαρίνο στην ευρύτερη περιοχή της Λειβαδιάς-Πετρομαγούλας. `Επαιξε επίσης σε Κομπανία με τον Κων/νο Καραγιάννη. Ορισμένες ηχογραφήσεις του παραδοσιακών σκοπών σε δίσκους 78 στροφών (κατά την περίοδο 1928-33) επανεκδόθηκαν στον δίσκο «Η τέχνη του λαϊκού κλαρίνου» (1997). Στους μαθητές του και ο Παν. Σταμέλος.

Γιαούζος Κώστας

(Πετρομαγούλα ή Μαρτίνο Βοιωτίας, 1896-1957): διάσημος λαϊκός οργανοπαίκτης (κλαρίνο). Ασχολήθηκε από μικρός με το όργανο και σχετικά νωρίς είχε κάνει "μεγάλο όνομα". Συνεργάστηκε δισκογραφικά με τον Παπασιδέρη και διαμόρφωσε προσωπικό "σολιστικό" ύφος. Με τον έξοχο Νίκο Καρακώστα σχημάτισαν το καλύτερο δίδυμο κλαρίνων που πέρασε από το πάλκο του "`Ελατου". `Ηταν από τους λίγους που έπαιζε τις εισαγωγές όλων των κλέφτικων τραγουδιών και από αυτόν τις έμαθαν οι νεότεροι καθώς και ο γιος του Γιώργος Γιαούζος, που κι αυτός έπαιζε αξιομνημόνευτο κλαρίνο. Σύμφωνα με τον Γιάννη Χαρ. Μητρόπουλο, οι ωραιότερες εκτελέσεις του Γιαούζου είναι στα τραγούδια: "Νά 'σαν τα νιάτα δυο φορές", "Καινούργια λόγια μού 'ρθανε" και "Παπάκι πάει στην ποταμιά", που ερμηνεύει ο Παπασιδέρης (μάλιστα στα "Νιάτα" φωνάζει ο Παπασιδέρης "Γεια σου Γιαούζο μου, γεια σου Κώστα αθάνατε!").

Χαράλαμπος Μαργέλης

Ο Χαράλαμπος Μαργέλης γεννήθηκε στα 1895 στο χωριό Νικολί της Λευκάδας, από πατέρα σιδηρουργό. Στα 1907 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι. Εκεί ο Χαράλαμπος δούλευε στο κάρο καθαριότητας του Δήμου. Ένα Σαββατόβραδο αφού είχε εισπράξει τα μεροκάματα όλης της βδομάδας (8 δραχμές) βρήκε, περνώντας έξω από τις φυλακές για να πάει σπίτι του, έναν κατάδικο που μόλις είχε απολυθεί. Πουλούσε ένα παλιοκλαρίνο για να μπορέσει να οικονομήσει τα έξοδα επιστροφής στο χωριό του.
Ο Μαργέλης δεν βάσταξε στον πειρασμό. Έδωσε όλα του τα μεροκάματα και τ’ αγόρασε. Από τότε βάλθηκε μοναχός του να μάθει να παίζει.
Η τύχη πάλι τα έφερε να γίνει επαγγελματίας κλαριτζής. Δυό γνωστοί του, πηγαίνοντας σε κάποιο γάμο, τον συνάντησαν στο δρόμο. “Πάρε του λένε, το κλαρίνο κι έλα”. Πήγε κι έπαιξε ολομόναχος, χωρίς άλλο όργανο. Το βράδυ, όταν γύρισε από το γάμο, μέτρησε αυτά που κέρδισε και είδε ότι σ’ ένα απόγευμα έβγαλε από το όργανο περισσότερα απ’ ότι έβγαζε όλη τη βδομάδα από τη δουλειά στο Δήμο. Έτσι βάλθηκε να γίνει οργανοπαίχτης. Κάθε βράδυ πήγαινε στα καφέ-αμάν ν’ ακούσει μουσική. Κι όταν κάποτε απολύθηκε από τις φυλακές του Μεσολογγίου κάποιος Γκούμας, κλαριτζής από τη Βόνιτσα, τον πήρε σπίτι του, τον φιλοξένησε, κι έμαθε από αυτόν τα πρώτα στοιχεία του κλαρίνου. Αργότερα, στα 1911-1914, πήγε στον Σουλεϊμάνη και πήρε μαθήματα.
Ο Μαργέλης, μετά το θάνατο του Σουλεϊμάνη, ήταν το καλύτερο κλαρίνο της περιοχής. Πέθανε στις 17 του Νοέμβρη 1954
http://nikiana.wordpress.com/2009/05/19/%CE%BF-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B3%CE%AD%CE%BB%CE%B7/

Βάιος Μαλιάρας

τρίτο σε σειρά από τα εφτά παιδιά του Γιώργου Μαλιάρα και της Αικατερίνης Μάγκα, γεννήθηκε στον Πυργετό. Σε μια περιοχή με πλούσια φυσική ομορφιά, όπου ο Όλυμπος και ο Κίσσαβος ερίζουν για την κοιλάδα των Τεμπών, ο Βάιος Μαλιάρας έκανε τα πρώτα του μουσικά βήματα εμπνευσμένος από τους ήχους της φύσης. Ο ίδιος, αφού καθιερώθηκε ως μουσικός, συνήθιζε να λέει όποτε τον ρωτούσαν: «Ξέρεις τι αυτί έχω εγώ; Ξέρεις που μεγάλωσα; Στον Πυργετό, στα Τέμπη. Άκουγα τ' αηδόνια και μετά τα 'πιανα στο κλαρίνο».
Ο Βάιος Μαλιάρας καταγόταν από μουσική οικογένεια. Ο πατέρας του έπαιζε βιολί, ο θείος του κλαρίνο, άλλοι συγγενείς έπαιζαν φλογέρα και γκάιντα, ενώ ο αδερφός του ασχολήθηκε με το λαούτο.

Στα δώδεκα σκαρώνει μόνος του μια φλογέρα από καλάμι και ακούγοντας το κελάηδισμα των πουλιών αρχίζει σιγά - σιγά να παίζει. Έπειτα στα δεκατέσσερα μαθαίνει πάλι μόνος του λαούτο αλλά το εγκαταλείπει γρήγορα.

Ο πατέρας του, εν τω μεταξύ, τον στέλνει να μάθει την τέχνη του μαραγκού. Μετά του χτίστη. Όμως αυτός ανεβαίνει στις στέγες και παίζει φλογέρα. Το σαράκι τον έτρωγε να μάθει κλαρίνο.

Τα πρώτα μαθήματα κλαρίνου τα παίρνει από δυο «Τουρκόγυφτους», τον Τζιαμαλή και Χαλιαμπά που είχαν ξεμείνει στον Πυργετό. Πήγαινε λοιπόν κοντά σ' αυτούς και παρακολουθούσε τα «πατήματά» τους. Στην αρχή «παρτσακλά», όπως ο ίδιος έλεγε. Ο ένας απ' αυτούς γρήγορα αντιλήφθηκε τις αρετές στο παίξιμό του και του έλεγε «εσύ θα γίνεις μεγάλος μουσικός».

Στα δεκάξι του αρχίζει και παίζει σε γάμους, σε πανηγύρια και στους καφενέδες των χωριών. Ο Μαλλιάρας αρχίζει σιγά σιγά να γίνεται γνωστός. Η φήμη του απλώνεται πέρα από τον Πυργετό και τη γύρω περιοχή και φτάνει μέχρι τα χωριά των Φαρσάλων, της Καρδίτσας, των Τρικάλων κι ακόμη πιο πέρα.

Σε ηλικία 26 χρόνων, το 1933, ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια «Τ' Αρβανιτοβλάχικο» και την «Ιτιά», κάνοντας την αρχή μιας λαμπρής πορείας που θα συνεχιστεί για 45 περίπου χρόνια. Συνεργάζεται με τις πιο μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες και αποκτά φήμη και δόξα. Παρόλα αυτά δε θα γίνει ποτέ πλούσιος.
Ηχογράφησε σε δίσκους γκαραγκούνικα, βλάχικα, σαρακατσάνικα, νησιώτικα, μακεδονικά, ρουμελιώτικα τραγούδια εκτελεσμένα με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Υπάρχουν τρεις χιλιάδες δίσκοι περίπου, αριθμός εκπληκτικός. Παράλληλα γράφει και δικά του τραγούδια για την Αννούλα, τη Μαρία, την Όλγα. Με τον Θεοχάρη Παντίδη γράφει το πολυτραγουδισμένο «Ωραία είναι η νύφη μας» και άλλα τραγούδια γάμου. Ο Ηλίας Ερίνης είναι αυτός που έγραψε τα περισσότερα τραγούδια για τον Μαλλιάρα. Συμμετέχει στις γνωστές δισκογραφίες «Τραγούδια του Λόγγου» και «Ελληνική Λεβεντιά».

Στα πρώτα του βήματα συνεργάζεται με οργανοπαίκτες της περιοχής. Στην μεταπολεμική περίοδο ο Μαλλιάρας είναι πλέον καταξιωμένος καλλιτέχνης. Συνεργάζεται με πολύ γνωστά ονόματα μουσικών απ' όλη την Ελλάδα: το Γιώργο Κόρο, τη Ρόζα Εσκενάζυ, τη Νίτσα Τσίτρα κ.α. Ακολουθούν ταξίδια στο εξωτερικό, όπως στον Καναδά και την Αυστραλία όπου παίζει για τους έλληνες της ξενιτιάς.

Το 1965 ο μπάρμπα Βάιος φεύγει για την Αυστραλία, στα παιδιά του, που είναι μετανάστες. Κάθεται για 9 μήνες, δεν αντέχει, του λείπει η ελληνική γη και αποφασίζει να επιστρέψει. Το 1970 παθαίνει ημιπληγία, αλλά εξακολουθεί να παίζει. Το 1975 πέφτει αναίσθητος, ενώ παίζει σε ένα γάμο. Από τότε αφήνει το κλαρίνο εντελώς, αλλά τον μαραζώνει ο καημός ότι δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα το έργο του.

Η πρωτοχρονιά του 1988 θα είναι διαφορετική για ολόκληρο το μουσικό κόσμο. Ο Βάιος Μαλλιάρας σβήνει στον Πυργετό.
http://www.geocities.com/Pyrgetos/Themata/themata_maliaras.htm


Kαρακώστας Νίκος


(Κρανιά Καλαμπάκας, 1881-1955 ή 1885-1959) Λαϊκός εκτελεστής, από τις μεγαλύτερες μουσικές φυσιογνωμίες του 20ού αι. στο ελλ. δημοτικό τραγούδι (κλαρίνο), με ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο ύφος στο παίξιμο του και με πλούσια δισκογραφία στις 78 στροφές. `Ηδη από 20 ετών ήταν ξακουστός και περιζήτητος. Το 1934 έπαιζε στην Αθήνα («`Ελατος») και σημείωνε μεγάλες επτυχίες, παρότι τότε το κλαρίνο δεν είχε πάρει ακόμα ως δημοτικό όργανο την κορυφαία μετέπειτα θέση του. Ο Καρακώστας έπαιξε πολλά χρόνια στον «`Ελατο». `Εχει επίσης παίξει σε πολλούς δίσκους της Γεωργίας Μηττάκη, της Ρίτας Αμπατζή, του Γιώργου Παπασιδέρη, του Ρούκουνα, κ.ά.. Για ορισμένους, το «μωραϊτικο» ύφος παιξίματός του υπήρξε ανεπανάληπτο

''...Ο Νίκος ή Νικόλας Καρακώστας, όπως ήταν γνωστός, γεννήθηκε στην Κρανιά ή στον Κλεινοβό, στην περιοχή Ασπροποτάμου του νομού Τρικάλων, το 1881 ή 1885 και πέθανε το 1955. Οι γνώμες για τον τόπο γέννησής του και όσα αφορούν εκείνον διχάζονται, διότι έχουν γίνει κατά καιρούς πολλές προσπάθειες να μάθουμε περισσότερα στοιχεία από τα παιδιά του, που είναι στρατιωτικοί και γιατροί, όμως δεν θέλουν να μιλήσουν για τον πατέρα τους. Ο Νίκος Καρακώστας ήταν τσαρουχοποιός, όπου όμως πήγαινε, ότι και αν έκανε, είχε το κλαρίνο από κοντά. Στην αρχή είχε μια φλογέρα. Αυτοδίδακτος μουσικός ήταν. Ο πατέρας του έπαιζε βιολί στα πανηγύρια.
Δίδαξε πολλούς στο κλαρίνο. Κάποιοι από αυτούς έγιναν ξακουστοί κλαρινίστες μετέπειτα, όπως ο Τζάρας, ο ξάδελφός του και κάποιος Καρράς, ο οποίος έκανε και αυτός σε μικρή έκταση δισκογραφία και μάλιστα σε ένα δίσκο ακούγεται να φωνάζει η τραγουδίστρια: "Γεια σου Καρρά, τσιράκι του Καρακώστα!".
Και Τρικαλινούς έχει διδάξει ο Καρακώστας, όπως ο σημερινός Σωτήρης Σγούρος, ο πανελληνίως γνωστός κλαρινίστας. Πρέπει να ξέρετε ότι τότε τα μαθήματα δεν ήταν όπως σήμερα. Δεν κάνανε μάθημα με τις ώρες. Ήταν βιοπαλαιστές οι άνθρωποι, πλανόδιοι μικροπωλητές, ή ακόμα και λουστράκια στον Πειραιά, μικρά παιδάκια που αγαπούσαν όμως την πατρίδα τους και την παράδοσή της. Έπρεπε λοιπόν να το θέλει η ψυχή τους για να μάθουν.
Πολλοί δε συμβουλεύονταν τον Καρακώστα άμα ήθελαν να αγοράσουν κλαρίνο. Τώρα μπαίνουμε σε λεπτομέρειες, αλλά πιστεύω είναι σημαντικές...''
http://www.gardiki.net/content/view/436/1/


Σημ.: οι περισσότερες πληροφορίες αντλήθηκαν από:http://www.musipedia.gr/wiki
και βασίζονται στο Λεξικό της Ελληνικής μουσικής (εκδόσεις Γιαλλελή-2001,Τάκης Καλογερόπουλος)

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009

Όταν οι Ολλανδοί βγαίνουν απ' αριστερά παρέα με ψυχή μαύρου groove...


Λίγα μπορείς να πεις όταν πρέπει να αναφερθείς για μια παρέα Ολλανδούς , ξασπρουλιάρηδες , ξανθούς τυπικούς Δυτικοευρωπαίους ...σίγουρα μένεις με το στόμα ανοιχτό όταν ακούς το πάθος του ρυθμού που παίζουν οι Lefties Soul Connection ...το λιγότερο που περιμένεις είναι ένα μίγμα από μαύρες επιροές του '60& '70, ερμηνευμένες στο σήμερα από αυτή την τρελοπαρέα .

Απόλυτα ξεσηκωτικοί, σε βάζουν ρυθμό του groove και ...τα σπάνε!

Onno Smit - Guitar/Vocals
Alviz - Hammond Organ/Background vocals
Bram Bosman - Bass
Cody Vogel - Drums



http://rapidshare.com/files/247126975/Lefties_Soul_Connection-Code_99__MPM063_-Vinyl-2008.rar





http://rapidshare.com/files/247126976/Lefties_Soul_Connection-Have_Love_Will_Travel-_MPM075_-Vinyl--2009.rar



http://rapidshare.com/files/247120419/Lefties_soul_connection_-_2006_-_Hutspot.rar




http://rapidshare.com/files/247120421/Lefties_Soul_Connection_-_Skimming_The_Skum__2007_.rar

Leo Parker- Rollin' With Leo



Ο Leo γεννήθηκε στις 18 Απριλίου 1925 στη Washington, D.C και ήταν ένας από τους καλύτερους βαρύτονους σαξοφωνίστες της γενιάς του.Υπάρχουν 2 εκδοχές για την ενασχόλησή του με το βαρύτονο σαξόφωνο ...
κατά την πρώτη, όταν συμμετείχε στο bebop σχήμα του Billy Eckstine , ο Eckstine τον ώθησε έχοντας ανάγκη στο σχήμα του από ένα βαρύτονο σαξοφωνίστα...
κατά την δεύτερη -αν και ακούγεται τραβηγμένη πολύ- ο Leo (ή αλλιώς The Kid) το επέλεξε ο ίδιος προκειμένου να μην τον συγχέουν με τον Charlie Parker.

Η ουσία είναι πως το παίξιμό του είχε κάνει μεγάλη αίσθηση και το 1945 ήταν ήδη ένας -μαζί με τους Dexter Gordon, Sonny Stitt & Gene Ammons- από τους 4 "Ανίερους Σαξοφωνίστες΄" .

Μουσικά κατάφερε να συνδιάζει στοιχεία του bebop, των blues έχοντας συνεργασίες με ονόματα όπως ο Dizzy Gillespie και ηχογραφήσεις με τους Fats Navarro, J.J. Johnson, Teddy Edwards, Wardell Gray & Sir Charles Thompson, φτάνοντας και σε επιτυχίες με το κομμάτι "Mad Lad" που ηχογράφησαν με τον Thompson στην Apollo Records.

Το 1954 λόγω του εθισμού του στα ναρκωτικά σταμάτησε την μουσική του δράση ως το 1961 που επέστρεψε γράφοντας 2 άλμπουμς στην Blue Note .
To πρώτο ηχογραφήθηκε το Σεπτέμβρη του του 1961 με τίτλο : "Let Me Tell You 'Bout It" και το δεύτερο ένα μήνα μετά για να εκδοθεί το 1986 σαν "Rollin' With Leo" .
Το τρελό παιδί (Mad Lad - παρατσούκλι που του έμεινε από το ομόνυμο κομμάτι του ...) πέθανε λίγο καιρό μετά από συγκοπή ...το Φλεβάρη του 1962 ενώ δούλευε το 3ο του άλμπουμ για την Blue Note ...



Αν και τα μέλη του 6τέτου αυτού αποτελλούνται από μάλλον άγνωστους μουσικούς
Bill Swindell - tenor saxophone
Dave Burns - trumpet
Johnny Acea - piano
Stan Conover - bass (στο 2ο σετ ηχογραφήσεων αντικαταστάθηκε από τον Al Lucas)
Purnell Rice - drums (στο 2ο σετ ηχογραφήσεων αντικαταστάθηκε από τον Wilbert Hogan)
το σχήμα αυτό ηχογράφησε όχι μόνο το καλύτερο άλμπουμ του Parker αλλά κι ένα από τα καλύτερα της jazz!
Όπως πολύ σωστά είπε ο Dexter Gordon για τον Leo : "This Kid could play, lots of bottoms"....




http://rapidshare.com/files/226452355/Leo_Parker-Rollin___With_Leo.rar

Τρίτη 28 Απριλίου 2009

one night with blue note


Όταν το 1985 οι Bruce Lundvall & Michael Cuscuna ξεκίνησαν την αναβίωση της Blue Note,διοργάνωσαν με σκοπό την διαφήμιση του γεγονότος μια από τις καλύτερες συναυλίες στην ιστορία της jazz!
Τη νύχτα της 22ας Φεβρουαρίου 1985 στο Town Hall της Νέας Υόρκης,μαζεύτηκαν σε ένα φοβερό live session τα παλιά θρυλικά ονόματα της εταιρείας μαζί με την καινούρια γενιά παίζοντας κλασσικά κομμάτια από τον κατάλογο της Blue Note.
Η συναυλία αυτή έδωσε υλικό για 4 δίσκους βινυλίου με τίτλο One night with Blue Note Preserved Vol1-4...τo 87 δεν θα δινα καμμιά σημασία στα lps αυτά εάν δεν είχα φάει κόλλημα με την εκτέλεση του Canteloupe Island (η οποία ανοίγει το vol1) που είχα ακούσει στο Γ'πρόγραμμα και δεν τύχαινε το Metropolis -τότε στα σπάργανα ακόμα- να τα έχει βάλει σε τιμή κοψοχρονιά για να του αδειάσουν το ράφι...(ε ρε κατάντιααααααα).
Είναι από τα βινύλια που έχω ως κόρην οφθαλμού και σπάνια και ευλαβικά βάζω με προσοχή στο πικαπ για να ακούσω.
Πριν 3 και βάλε χρόνια σε μια κουβέντα τυχαία με τον Κώστα Γεωργίου κατά την διάρκεια της εκπομπής στου στον Εν Λευκώ 88,7, συζητώντας για αυτή τη συναυλία μου ανέφερε για μια επανέκδοση που έκανε σε cd η Blue Note συνοδευόμενη από ένα dvd της συναυλίας.
Το λυπηρό είναι πως στην ουσία δεν περιλαμβάνονται όλα τα lps αλλά παρόλα αυτά το cd περιέχει πολύ καλές εκτελέσεις που ελπίζω να απολαύσετε...

One night with Blue Note

1 CANTALOUPE ISLAND
FREDDIE HUBBARD:trumpet, JOE HENDERSON:tenor sax, HERBIE HANCOCK:piano, RON CARTER :bass, TONY WILLIAMS:drums
2 RECORDA-ME
FREDDIE HUBBARD:trumpet, JOE HENDERSON:tenor sax, HERBIE HANCOCK:piano, RON CARTER :bass,TONY WILLIAMS:drums, BOBBY HUTCHERSON:vibraphone
3 LITTLE B's POEM
JAMES NEWTON:flute, BOBBY HUTCHERSON:vibraphone, HERBIE HANCOCK:piano, RON CARTER :bass, TONY WILLIAMS:drums
4 SUMMERTIME
GROVER WASHINGTON JR:soprano sax, KENNY BURRELL:guitar, REGGIE WORKMAN:bass,
GRADY TATE:drums
5 SWEET & LOVELY
McCOY TYNER: solo piano
6 APPOINTMENT IN GHANA
WOODY SHAW:trumpet, JACKIE McLEAN:alto sax, McCOY TYNER: piano, CECIL McBEE:bass,
JACK DeJOHNETTE:drums
7 BLUES WALK
LOU DONALDSON: alto sax, JIMMY SMITH: organ, KENNY BURRELL:guitar, GRADY TATE:drums
8 THE JUMPIN BLUES
STANLEY TURRENTINE:tenor sax, JIMMY SMITH: organ, KENNY BURRELL:guitar, GRADY TATE:drums
9 SCRATCH MY BACK
STANLEY TURRENTINE:tenor sax, JIMMY SMITH: organ, KENNY BURRELL:guitar, GRADY TATE:drums

http://rapidshare.com/files/226477875/va-One_Night_with_Blue_Note.rar
http://rapidshare.com/files/226477873/va-One_Night_with_Blue_Note.r02